home | disclaimer | sitemap
Rietdekker 34 | 3171 HK Poortugaal | Telefoon: 010 - 201 73 23
Tekstbureau Albrandswaard, Pamela Stark - Orgaandonatie

 

Orgaandonatie

“Hoe kom je ertoe om je met orgaantransplantatie bezig te houden? Ben je zelf getransplanteerd of iemand in je familie of zoiets?” Deze vraag wordt me vaak gesteld. Het antwoord is: “Nee, ik heb persoonlijk geen enkele ervaring met orgaantransplantatie of orgaandonatie. Het kwam puur toevallig op mijn weg.

In 2002 verzorgde ik de verslaglegging van een symposium, georganiseerd ter gelegenheid van het 10-jarig bestaan van het Forum Gezondheidszorg. Onderwerp: Orgaandonatie en zielsaspecten: wat gebeurt er wezenlijk?
Ik werd gegrepen door mij onbekende details, verzwegen door overheid en achtergehouden uit de media: hersendood, afstoting, mogelijke overdracht van herinneringen of karaktereigenschappen via DNA. Orgaantransplantatie bleek niet zo simpel te zijn als altijd werd voorgesteld. Mensen zijn anders dan auto's, waarbij je een kapot onderdeel gemakkelijk vervangt door een nieuw. Ik wilde er meer van weten, stelde vragen aan deskundigen, patiënten en nabestaanden. En besloot de antwoorden die ik kreeg, te delen met een publiek. In 2005 kwam mijn eerste interviewbundel uit met orgaandonatie als thema: De hele waarheid, verhalen uit de praktijk van orgaantransplantatie.
Eenmaal hieraan begonnen, kwam ik er niet meer van los. Mensen die met orgaantransplantatie te maken kregen, wisten mij te vinden en wilden graag hun ervaringen vertellen. En ik bleef geïnteresseerd in verhalen, nieuws en ontwikkelingen. Waardoor bijna vanzelf een tweede boek ontstond: Kop uit het zand! Gesprekken over orgaandonatie.

Doordat het nijpende gebrek aan donoren niet oplost, worden allerlei manieren gezocht om aan organen te komen: stamcelkweek, levende donatie, (illegale) handel. Opnieuw ging ik op zoek naar de hele waarheid achter de vluchtige, vaak onvolledige nieuwsitems, nieuwsgierig naar het menselijk verhaal. En ontdekte dat, nog steeds en misschien nog wel meer, mensen de waarheid niet kennen, niet willen zien. Want je moet je dan verdiepen in de problemen van een nier- hart-, long- of leverpatiënt én in de feitelijke gebeurtenissen als iemand van potentieel orgaandonor plotseling daadwerkelijk orgaandonor wordt. Dat vereist tijd en moeite. En moed van nabestaanden om te durven getuigen van een verschrikkelijke ervaring die hun leven op zijn kop zette. Dat is zwaar en veel moeilijker dan vertellen over het grote geluk van getransplanteerd zijn of het verlangen naar een nieuw orgaan. Vooral als punten van kritiek niet genoemd mogen worden, omdat die donoren zouden kunnen kosten. Wie wil ook maar de schijn wekken een doodziek mens geen kans op leven te gunnen? Maar hoe kun je een keuze maken over donorschap als de moeilijke kant niet bespreekbaar is? Hoe weet je wat je moet kiezen: 'ja' of 'nee', als je alleen de consequenties van keuze 'ja' kent? Ligt hierin niet veel meer de kern van de besluiteloosheid van mensen als het gaat om registratie dan de veelgenoemde angst voor de dood, onverschilligheid of laksheid? Daarom mijn nieuwe interviewbundel: Kop uit het zand! Gesprekken over orgaandonatie. Over facetten van ziekzijn én van donorschap. Een eerlijker manier van voorlichting.

Blijkbaar is orgaantransplantatie iets wat bij mij hoort. Hoewel ik het alleen 'van horen zeggen' heb, er persoonlijk niets mee te maken heb, trek ik mij de onwetendheid, het besluiteloze en het o zo gemakkelijk roepen: 'word toch donor' aan. Ik ben vaak verbijsterd over de luchtigheid waarmee de lobby voor orgaan-donoren wordt gevoerd. Vrijwel voorbijgaand aan de tragiek van het daadwerkelijk donor zíjn, het verdriet van de nabestaanden. Daarom wend ik graag mijn verkregen kennis aan om discussiemiddagen of –avonden te organiseren. In bibliotheken, scholen, verenigingen of waar dan ook. Juist door mijn objectiviteit kan ik respect opbrengen voor ieders overtuiging en uiteindelijke beslissing. Een beslissing die van levensbelang kan zijn.